Ale! Zjawa

- Nie podnoś wazonu, bo rozbijesz.

- Nie bierz kubka, bo rozlejesz.

- Nie biegaj, bo się przewrócisz.
- Nie wchodź tam, bo...
- Nie dotykaj...
- Nie, nie, nie...! Nie...

Przykłady można mnożyć i mnożyć. Czasem, kiedy słucham jak dorośli mówią do dzieci, mam wrażenie, że nieufność to chyba najlepsze słowo charakteryzujące relacje rodziców, dziadków, nauczycieli i wychowawców, ogólnie mówiąc, dorosłych wobec ich podopiecznych.

Moja reakcja na "nie"

Po pierwsze dlatego, że gdybym sama była wciąż ograniczana w ten sposób, to mocno bym się buntowała i reakcja prawdopodobnie byłaby odwrotna, czyli uporczywie kontynuowałabym zakazywaną czynność.


Po drugie dlatego, że dziecko słyszy "nie" i na tym bardzo często komunikat się kończy. W takiej sytuacji, nawet jeśli porzuca daną czynność, znajduje następną i bardzo często znów usłyszy to samo - "nie". Wiecie dlaczego tak się dzieje? Ponieważ nie otrzymuje informacji, co mogłoby robić innego, żeby dla dorosłych było na "tak". Bardzo ważne jest, żeby powiedzieć dziecku, co może robić w zamian. Dziecko nie zachowuje się źle, bo tak mu odpowiada i lubi, ale dlatego, że nie potrafi inaczej wyrazić swoich potrzeb. Najczęściej potrzeba mu chwili uwagi i zainteresowania ze strony otoczenia i problem znika.

Jeśli już mówimy "nie" w sytuacjach szybkiego reagowania, to krótko i wyraźnie: "Nie.", "Dość.", "Przestań.". Potem, kiedy zagrożenie już minie, trzeba dziecku wytłumaczyć, dlaczego padł zakaz. Zasada dotyczy zwłaszcza mniejszych dzieci, ponieważ zbyt rozbudowany komunikat będzie za trudny i w efekcie dziecko nie zrozumie go w całości lub zajmie mu dłuższą chwilę, zanim do niego dotrze. Stąd może nie zaprzestać danej czynności lub zrobi to dopiero po dłuższej chwili. My zdążymy się zdenerwować, że nas "nie słucha" lub dojdzie do wypadku, a to prostu kwestia złożoności komunikatu. Im prościej i krócej, tym lepiej. ;)

Uwierzycie? Komunikaty zaczynające się od "nie", są trudne do zrozumienia. Serio, nie żartuję! Przyczyna jest bardzo prosta. Dzieci myślą konkretnie-wyobrażeniowo. To, co słyszą, często sobie wyobrażają. Kiedy mówimy "Nie dotykaj wazonu", dziecko widzi siebie z wazonem w rękach. Problem w tym, że słowa "nie" niajk nie potrafi zobrazować w swojej głowie, więc go odrzuca i... przykładowo bierze ukochany, kryształowy wazon babci w swoje łapki. Słowo "nie" jest pojęciem abstrakcyjnym, niemożliwym do wyobrażenia.

Sposób na "nie"

Jest na to oczywiście bardzo skuteczny sposób. :)
Zamieńmy komunikaty negatywne na pozytywne. Zamiast "Nie dotykaj." można powiedzieć "Zostaw wazon na stole."; zamiast "Nie biegaj.", może "Idź powoli." lub "Spaceruj."; zamiast "Nie wchodź.", może "Zostań tutaj.", itd.
Wszyscy wiemy, że "zakazy są po to, żeby je łamać", ponieważ ograniczenia wywołują efekt odwrotny od zamierzonego. Ten sposób nastawia dziecko pozytywnie do dalszej współpracy.

Na początku nie jest to łatwe, ale warto trenować, bo efekty są naprawdę rewelacyjne. :) Tak, nie pomyliłam się: koniecznie trzeba ćwiczyć ten sposób komunikacji, żeby wszedł nam w krew i był automatyczny bardziej od przysłowiowego "Nie biegaj."

Nie raz się nie uda, ale każda pozytywna reakcja zbliża do pełnego sukcesu.

Ja już ćwiczę, a Wy?
Powodzenia!

Zdjęcie z pixabay.com

Na początku szukamy oczywiście zastępników tego, co znamy a więc chleba, bułek, ciasteczek... No i w ten sposób wielu szybko się poddaje. Też poległam. Nie ma "to tamto". Po pierwszych dwóch tygodniach mojej diety byłam tak głodna i tak wściekła, że robiąc zakupy, w każdym sklepie, który mijałam, kupowałam pączka... W sumie zjadłam trzy. Nie był to dobry pomysł, potem odcierpiałam swoje. Myślę, że niejedna osoba, która próbowała przejść lub przeszła na dietę bezglutenową ma podobne doświadczenie (niekoniecznie mam na myśli pączki, ale głód i wściekłość).

Potem stopniowo zaczęłam odkrywać produkty i półprodukty inne niż to wszystko, co zawiera zwykłą białą mąkę. Okazało się, że są one równie smaczne, o ile nie smaczniejsze, a przede wszystkim zdrowe. Poza mąką pszenną istenieje jeszcze gryczana, kukrydziana, ryżowa, kokosowa, orzechowa, jaglana, owsiana, amarantusowa, kasztanowa... Wymieniać można by długo. Coż za bogactwo, prawda? Ja też jeszcze rok temu nie miałam pojęcia o istnieniu większości z nich. To nic, wszystko da się nadrobić i to szybko. ;)

Ciągnąc temat zamienników. Rozmawiając z ludźmi mam wrażenie, że większość je tylko chleb i ciasta :-P Kiedy pada hasło "dieta bezglutenowa" pierwsze i zasadnicze pytanie zazwyczaj brzmi:

- A co z chlebem?

- Nic, nie jem.

- Jak to "nie jesz"?

- Normalnie: nie jem, nie potrzebuję.

Tutaj jeszcze rozbijamy się o kwestię diety paleo, jednak ten temat rozwinę innym razem. ;) Ale to fakt, chleba praktycznie nie jem. Był czas, że nie jadłam go w ogóle. Owszem, można piec samemu chleb bezglutenowy i nie jest to trudne, znajdziecie u mnie też kilka przepisów na taki chleb, ale generalnie, jeśli coś jest zamiennikiem nigdy nie będzie dokładnie takie jak oryginał. Nie oczekujmy więc od chleba bezglutenowego, że będzie tak samo pachniał, wyglądał i smakował jak ten z mąki pszennej. To niemożliwe. Ale są przecież inne smaki i inne konsystencje. Otwórzmy się na nowości! A śniadania, kolacje i przekąski to nie tylko kanapki, kanapki, kanapki, kanapki, kanapki albo... kanapki!
Nie chcę nikogo zanudzić lub zniechęcić ;) a raczej zachęcić do walki o siebie i swoje zdrowie, jeśli takie ma zalecenia, więc na początek tyle mojej historii. W kolejnych postach będą ukazywać się kolejne etapy mojej walki o zdrowie m. in. za pomocą diety bezglutenowej, która jest jednym z warunków regeneracji jelit, aby zminimalizować objawy, ograniczyć rzuty lub pozbyć się choroby autoimmunologicznej (są to m.in. choroby tarczycy: choroba Hashimoto, choroba Gravesa-Basedowa, łuszczyca, stwardnienie rozsiane i wiele wiele innych!).

Na koniec, na osłodę ;) polecam mój własny przepis na ciasteczka czekoladowe z amarantusem <klik>.

Smacznego! :)

2 jabłka

2 kiwi

150 g posiekanych świeżych liści szpinaku lub rozmrożony "brykiet"

1 zielony lub żółty grejpfrut

*2 łyżki siemienia lnianego

woda źródlana lub mineralna

1. Wszystkie owoce umyć, obrać, wyciąć gniazda nasienne, z grejpfrutów można usunąć białe błonki, ale nie polecam tej praktyki, gdyż zawierają one bardziej trwałą formę formę wit. C, więc warto je jeść! Ale jeśli ktoś nie toleruje ich goryczy, to na początek można część usunąć, a część zostawić. Z czasem przyzwyczaimy się do ich smaku i będziemy zjadać jak pozostałą część miąższu. ;)

2. Wszystko wrzucić do blendera, zalać wodą i zmiksować. Wody dodajemy w zależności od upodobań - więcej: będzie koktajl do picia; mniej: mus do jedzenia. Co, kto lubi :)

Można pić od razu lub odczekać kilka godzin, wtedy nasiona lnu napuchną i będą przyjemnie strzelać podczas rozgryzania. Uwielbiam to! ;)

* Siemię lniane należy kupować jako całe nasiona, a nie zmielone, ponieważ po zmieleniu bardzo szybko się utlenia, tracąc częśc swych cennych właściowści. Dlatego, jeśli chcemy użyć mielonego, to mielmy sami w młynku do pieprzu lub do kawy tuż przed podaniem np. w sałatce. ;)
Zawiera ono kwasy omega-3, witaminy B1, B6, E, cynk, magnez, żelazo... Obniża poziom cukru we krwi, reguluje pracę jelit, wpływa na prawidłową pracę serca, mózgu i poprawia pamięć. Samo zdrowie! :)